Hiçbir şey olmamanın kıyısında duruyoruz. Ufkun kocaldığı yerde inkarımız başlıyor. Sesleniyorum duymuyorsun. Duyan olmayınca susan oluyor. Hiçbir şey olamayışın avuçlarından öpüyoruz. Çok güzel hiç kimse oluşumuzun iki gözünden. Nasıl bir yangınsa artık küllendikçe alev alıyor. Gölgem gölgeni buluyor. Alnının çizgilerini parmaklarım. Kırmızı bir elmayı dişler gibi dişliyorum yokluğunu her sabah. Hasretinin tadı buruk. Gel diyemiyorum. Gelemiyorum da... Çünkü, olabilirdik; ama olmadık bal gibi biliyoruz.