Onunla ilk kez öfkeli bir yaz gününün bunaltıcı sıcağında kavrulan kasvetli bir derslikte karşılaştık. Hayata
kayıtsızca bakan gözleri ve kainatın tükeneceği gün için yaşıyormuşçasına başka
her şeyi gerisin geri gönderen hırçın tebessümleri, yalanlarla kuşatılmış kirli
bir dünyayı anımsattı bana.
Sonra defalarca karşılaştık. Caddede,
koridorda, bu küçük kentin herhangi bir yerinde... Garipti. Kimsesiz bir çocuk
gibiydi. İnsanların gözlerinin içine bakmıyordu. Hiç yaşamamış olmak istediği
şeyler anımsıyordu belki de. Belki de korkuyordu gülen yüzler görmekten. Benim
için sokağın bitmeyen gürültüsünde geçmişini kaybetmiş bıkkın bir figürandı
sadece.
Oyunun baş kahramanı olduğunu çok
sonraları öğrendim.
