Bana çok güzel öğretmişsin. Sen’in gibi, hiç ses etmeden bir kenarda beklemeyi.
Bana çok güzel öğretmişsin. Sen’in gibi çok sevmeyi, ama sevilmemeyi.
Bana çok güzel öğretmişsin. Sen’in gibi affetmeyi, ama yok sayılmayı.
Geçip bir masanın başına, bir kupa kahve ile insanları seyretmeyi; ama içlerine karışamamayı hiçbir zaman.
Nerde eşsiz bir ruh titreşiyorsa içinden geçmeyi; ama ben buradayım desem de işitilmemeyi.
Henüz beni anlatabilecek kadar iyi bir kalem olmadığı için -Sen hariç- bana hiç şiir yazılmamasını.
Yıllarca içimden taşırarak yazdığım o aşk yazılarını en nihayetinde, aslında kimin için yazdığımı anlamayı
Ve en nihayetinde bu sefer gerçekten… Ama gerçekten… Çok gerçek bir sebep dev bir aşk yüzünden ağlamayı.
Bana çok güzel öğretmişsin sevgilim.
Bu kadar sevmek için ortada bir vücut olmak zorunda olmadığını. Bazen kendinle sevişirken bile hakikate varabileceğini. Böyle büyük sevme yetisi varsa insanın tam içinde, onun serseri bir mayın gibi sahipsiz olamayacağını.

