VEDÛD, KARÎB, LATİF OLANIM

Ben Seni seviyorum.

Mucize mucize büyüyorsun içimde

Zâtını eşsizce gösteriyorsun, hiç saklamadan

Heybetin var evet, insanın aczi yanında ama...

Benim gözüm ışığından kamaşmış

Aşktan kör.

Ey Sen benim bıkmadan usanmadan aradığım

Ey Sen aşkıyla cayır cayır yandığım

Ol deyince olduranım

Bütün eksiklerin yanında huzur bulduğu

Canlı cansız her şeyin tesbih ettiği

Andığı zikrettiği özlediği

Yakınım

En yakınım

Ey Sen Çiçeğini bir tek an bile bırakmamış olan

Yürü Çiçek diyen, dur diyen, sus diyen, konuş diyen

Uyu diyen, dinlen diyen, kalk diyen

Gel diyen gel diyen gel diyen...

Ey Kendisine soluksuz yürüdüğüm

Ey kalbime dağ nergisleri ikram eden

Çayıma şeker atan

Hikmetinden sual ettirmeyen

Buradayım diyen

Yanındayım, içindeyim, kalbinde nefesinde

Varlığında gözyaşında

Ve çiçekliğindeyim

Ben Seni seviyorum

Sana hayranım, Sana teslimim, Sana aitim

Zâtını gösteriyorsun Çiçeğine yine yine ve yine...

Ve Çiçek aşkına düşüyor her seferinde.

Kudretin korkutabilirdi belki evet

Vedùdlüğün Karîbliğin Latifliğin olmasaydı.

Kanmazlığım olmasaydı yüceliğine

Birliğine

Tekliğine

Aşkına.

- çiçek