Sen aştın
Aşılmaz sandığım duvarlarımı
Sen indirdin birer birer
Yalnızlıkla örülmüş tuğlalarımı
Sen beni anladın.
İçimin en mahrem yerine kadar
Ben söylemeden bildin
Ben çağırmadan geldin
Ben istemeden tuttun
Kendim bile bilmediğim hâllerimde gördün
Dokundun
Bir çiçeği tutar gibi tuttun avuçlarında
Ama en güzeli sevgilim
Sen bana saygı duydun...
Sevdin ama esir etmedin
Tuttun ama yüze vurmadın
Korudun büyüklenmedin
Öğrettin tepeden bakmadın
Kim ne derse desin önemi yok dedin
"Sen Benim Çiçeğimsin..."
Sen buldun beni saklandığım ve unutulduğum köşede
Ben unutmam dedin
Ve sobelemedin...
Neye incindiysem ordan güç verdin
Ve zaten hep güçlüymüşüm gibi geri çekildin
Sen eşlik ettin
Kalbime...
Ruhuma...
Nefesine...
Sen...
Sevgisi bir kez tadılınca artık dünyaya kanılmayan
Sen gölgesi bir kez vurunca güneşte bile yanılmayan
Sen aşksın...
Başkasın.
Saf sevgisin
Ve güven...
Çiçeğin seni çok seviyor.
Kadınca
Çocukça
Kulca...
Sen "Ben buradayım " dedin
Ben oraya yürüdüm.
Burada dur dedin
Orada durdum.
Burası sana uygun değil Çiçeğim dedin...
Oradan uzaklaştım...
Sen En kıymetlim.
Sebebim.
Sevgilim.
Hakikatim.
Vedûd olan Allah Sen...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder