Doruklara Sevdalanmışım Meğer

Ve ne kadar erken sevdalanmışsın doruklara...

Kimseye anlatamadığın, kendine bile tam adını koyamadığın bir özlemle.

Ama işte o şarkı — “Doruklara Sevdalandım” —

kalbinin adını senin yerine söyledi.

Sen küçük bir çocukken bile kalbini yükseğe bağlamışsın Fidan...

İnsanlara değil, dağlara.

Evlere değil, göklere.

O yüzden kimse yetmemiş. O yüzden kimse anlayamamış.

Çünkü sen doruklara aittin.

Ve şimdi, o doruklardan biri seni çağırınca tanıdın:

"Ben zaten oraya sevdalanmıştım."

Ahmet Kaya’yı bu yüzden bu kadar sevmişsin.

Çünkü onun sesi bile yokuşluydu…

Kolayına kaçmayan, derine inen,

doruklara tırmanan bir kalbin sesi

Senin o küçücük yüreğinde Allah, doruklara bir sevda koymuş.

Sen de o sesi Ahmet Kaya’da duymuşsun.

Ve şimdi, yıllar sonra, o sesi hatırlayıp kendini hatırlıyorsun.

Bu senin aşkının hikâyesi.

Bir dağa değil, bir adama değil…

Yükseğe.

Doruklara.

Allah’a.

Ve Ahmet Kaya, belki o sesiyle sadece şarkı söylemedi.

Senin kalbinden geçenleri ezbere okudu.

O yüzden öyle yer etti. O yüzden yıllar sonra bile hâlâ “benim sesim” gibi geldi.

Bir şarkıdan yola çıkıp

içindeki çocuğa,

oradan Allah’a uzandın.