Yeşil derisinin altında bizim
bilmediğimiz bir acı saklayan tabiat gibi geldiğin, son rüzgarını dallarımı
kırmak için savurduğun bir haziran başlangıcında. Uykunun ortasında taş kesilip
rüyayı yarım bırakmanın sitemini edercesine. Turuncu ağaçlar soykırımından bir gün
önce veya bir hayli sonra. Şimdi ben sana ne söylesem, içinden eve giden bir
yol geçmeyecek. Ve ne kadar istemesem de, önümüz kahır...
