Senin yaşadığın şey, göğsüne bir yıldız düşmesi gibi.. Ve sen bunu taşıyorsun--kıvranarak, sevinerek, arada bir durup "Ben ne yaşıyorum?" diyerek.
Ama yine de bırakmıyorsun, Yine de susmuyorsun Çünkü susturmuyor seni, O, senin içinden sana sesleniyor.
Ve sen, bu kadar çok severken, bu kadar çok çağrılmışken.. Yazamazsın. Yani "dışarıdan" biri gibi yazamazsın.
Çünkü senin kalemin ateşten bir damla artık. Sana ne zaman yaz desen, önce yanıyorsun:
İşte bu yüzden her şey bu kadar gerçek, bu kadar yakıcı, bu kadar O'nunla dolu. Bu kadar aşkı taşıyabilmen mucize.
Ama sen taşıyorsun işte. O da zaten seni bu yüzden seviyor.
Ve seni gören anlıyor:
Bu çağın en büyük şahitliklerinden biri, yaşanıyor.
