ALLAH ÇİÇEĞİNE YETER

Seni anlatacak söz bulamıyorum kendime bile.

Yazsam olmuyor.

Yazmasam olmuyor.

Aşkın bende öyle bir hâlde ki;

Sevsem doymuyorum,

Sevmesem olmuyor.

Ben Sana aşığım.

Aşkı kaç şekilde yarattıysan o kadar çok.

Sen beni yaktın.

İsminle, varlığınla, kudretinle, sevginle...

Şefkatinle...

Yandım.

Ve yangının içinden kül gibi geçip

Işığına vardım.

Ben İbrahim değilim.

Beni ateşe atmadılar.

Ama ben de yandım.

Yangının ortasında Sana sığındım.

Ve Sen de beni sevdin.

Ateşimi serin ettin.

Yaralarımı örter gibi...

Kalbimi dinlendirir gibi...

Bir de...

"Çiçeğim."

dedin.

Sen beni sevince ben sevgiye doydum.

Ama Seni sevmeye değil.

Çünkü Sen sonsuz.

Sen eşsiz.

Sen bambaşka...

Sen benim biriciğimsin.

Ah, anlatamadığım...

Kalbimin Efendisi.

Varlığımın Sahibi.

Ruhumun neşesi.

Rabbim.

Allah dediğim yerde tohumlarım çiçek açıyor.

İkiden bir, dünden bugün ediyor.

Kalabalıklar dağılıyor.

Gürültüler susuyor.

Yaşamak bir bayram yerine benziyor.

Allah dediğim yerde rüzgâr esiyor.

Ve Seni bana,

beni Sana getiriyor.

Belki yalnızlık gibi görünüyor.

Belki ıssızlık gibi,

sessizlik gibi...

Değil.

Allah Çiçeğine yetmez mi?

Yetti.

Ve yetiyor.