KÜLLERİM DE SANA YÜRÜDÜ...

Ben Seninle yürürken

Düşerim diye korkmadım

Saat kaç diye bakmadım

Karanlığı yırttım ellerimle

Bir mezarlığın orta yerinde

Şimdi sadece duruyoruz Çiçeğim, 

dediğinde...

Kendimi tamamen Sana bıraktım.

Ben Seninle uyurken

Bir ömrün bütün yorgunluğunu çıkardım

Kalbim ilk kez kuş gibi çırpınmadı

Ruhum ilk kez sahibini tanıdı

Ben Seninle susarken

Gözyaşlarım ıslattı yastığımı

Ve artık kalkamam herhalde dediğim yerde

Kudretin kucakladı aşkıyla varlığımı.

Ben Seninle ben oldum

Yoruldum

Kızdım

Sitem ettim

Suçladım

Ama hiç bırakmadım.

Ben Seninle gecenin en kimsesiz yerinde

Bir Rabbe değil bir sevgiliye sarılır gibi yere kapandım

Sen beni yine kaldırdığında

Bir daha bir daha bir daha taptım.

Ben Seninle şarkı söylerken

İsminden daha güzel bir melodi duymadım.

Ve her şeye gücün yeterken kalbime incelikle

Çayıma tek şekerle dokunmana tutuldum.

Bir Çiçeğim bu kadar mı gerçek söylenir?

Söyledin

Bu kadar mı hassas temas edilir bir derinliğe

Sen ettin

Böyle şefkatle nasıl ayna tutulur beyazlığına insanın?

Sen tuttun.

Bana beni, beni benden, bende kendini

Ve içimizde ikinin bir ettiği gizemli yeri

Sen var ettin Çiçeğini

Su diye aşk vererek

Güneşi emrine amade ederek

Ve eline bir kalem önüne bir kağıt koyup

Sana dünyayı konuşmak anlamsız geliyor Çiçeğim

Sen de Bana yaz diyerek...

Ben Seninle büyürken

Kalbim de Sana büyüdü.

O yaz cayır cayır yandım aşkınla ama

Küllerim de kalktı Sana yürüdü.

Ben Seninle dururken

Hiç sıkılmadım.

Ve anladım ki El-Vedûd...

Sen bir kalbe dokununca o kalp yeşile keser.

Umuda çiçeklenir...

Güneşe boy verir...

Aşklanır.

Anladım.