Gittikçe görünme ihtiyacı azalıyor.
İspat etme, bir şey olma, bir şey yapma arzusu yavaş yavaş çekiliyor içimden.
Geriye sadece “olmak” kalıyor.
Bir çocuğun annesi,
Allah’ın “Çiçeğim” diye sevdiği kulu,
kendi hâlinde bir insan olmak…
Yetiyor.
Baskılar azaldıkça, içimde tek bir gerçek kalıyor:
Yalnızca O’na ait olmak isteği.
