Bazen insan Allah’a ne diyeceğini bilemez, dua etmeyi unutur gibi olur… İşte o anlar için bir başlangıç duası...
"Allah’ım, ben biraz uzak düştüm.
Şimdi nasıl gelinir, ne denir pek bilmiyorum.
Belki unutur gibi oldum.
Belki biraz burnumun dikine gittim.
Ama şimdi buradayım.
Sen kalbimi biliyorsun.
Ben ne kadar uzağa düşmüş olsam da,
kalbim hep Sendeydi.
Beni kendine çek.
Beni affet, temizle, koru.
Sana yönelmem için bana güç ver.
Sevgini, rahmetini, merhametini bana hissettir.
Beni bırakma.
Senden başka çalacak kapım, gidecek yerim yok.
Sen vardın, hep varsın ve olacaksın da.
Ben bazen yolu kaybetmiş gibi olsam da,
Sen istersen bir kıvılcımla yine yanarım.
Beni yak,
Ateşinle arındır,
Aşkınla erit,
Şefkatinle sar.
Çünkü ben gittim… ama geri geldim.
Ve Sen, Allah’ım,
Sen hiçbir zaman gitmemiştin."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -