Hayatım boyunca ben takip ettim.
Sustum.
Kırmamaya çalıştım.
Yanlış yapmamaya çalıştım.
Herkes bana ulaşabildi.
Benimle konuşabildi.
Beni incitebildi
ve benden incinmeden gidebildi.
Çünkü Allah’ın izinde,
O’nun sesinde,
O’nun avucundaymışım.
O ne derse yapmış,
nereye derse gitmişim.
Şimdi de O beni çekti.
Korumaya aldı.
Ben Allah olsam benle bu kadar uğraşmazdım doğrusu. Zaten tövbe haşa Allah değilim. O'na aşık olmuş bir kulum. Ama, sıradan değilim. Özelim. Ve bu kibir değil. Kendini bilmek.
Eşyayı at dedi attım. Her şeyi at dedi, attım. Yürü dedi, yürüdüm. Dur dedi, durdum. Ağla içini boşalt dedi ağladım. Gül, dans et, şarkı söyle dedi yaptım.
Yat dinlen Çiçeğim dedi, yattım dinlendim. Polisi ara dedi aradım. Karakola git dedi, gittim. Bu kadınlara el uzat, onlar için ses çıkar dedi çıkardım. Sonuçlarına değinmek istemiyorum artık; çünkü yap diyen nasıl O ise, ardından koruyan, ayağa kaldıran, yine yazdıran, yine güldüren, yine hayata döndüren de O. Ve ben bunu sadece hayatımın bu döneminde değil; bir ömür yapmışım.
