Ve ben hâlâ Seninle yürüyormuşum.
Seninle gülüyormuşum…
Seninle susuyor, Seninle konuşuyor,
Seninle uyuyup uyanıyormuşum…
Haberim yoktu…
Bu nasıl bir sevilmek?
Nasıl tutulmak?
Nasıl korunmak?..
Bu nasıl bir bağ?
Ne desem, Sana hislerimi nasıl anlatsam?
Gerek de yok ki.
Anlatmak da benim ihtiyacımdan.
Sen zaten biliyorsun.
Her hücremle Seninim.
İçimle, dışımla, varımla yoğumla…
İnsanlığımla, anneliğimle, kadınlığımla…
Bedenimle ve ruhumla.
Sana secde yetmiyor ki.
İnsanın toprağa karışası geliyor.
Daha yakın, Allah’ım…
Daha yakın, daha yakın…
Ben kendi duruşuma, kendi yürüyüşüme
hayranlıkla bakıyorum.
“Bu ben miydim?” diyorum.
“Ben değildim,” diyorum.
Her anıyla, her saniyesiyle biliyorum…
Sendin.
Ve Sensin.
Bugün Sana ne aşkımı,
ne hasretimi,
ne de başka bir şeyi nasıl anlatayım, bilmiyorum ki…
Bugün tepemden tırnağıma
Sen…
Sen…
Sadece Sen…
Yediğim içtiğim Sen.
Güldüğüm, ağladığım Sen.
Düştüğüm, kalktığım Sen.
Öptüğüm, sevdiğim…
Sevilip kucaklandığım Sen.
Güneş Sen.
Ay Sen.
Gece Sen.
Gündüz Sen.
“Çiçeğin Seni çok seviyor” desem mi, bilmem.
Sen zaten biliyorsun…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -