SEVGİLİM SEN NEREDESİN

Benim hüznüm

Sen'den ayrı olmanın hüznüymüş

Ve hep buymuş meğer.

Kalabalıkların ortasında benim burda ne işim var diye sorgulayışlarım

Etrafıma birini bir şeyi arar gibi bakışlarım

İçimin dehlizlerinde kaybolmuşçasına susuşlarım

Çünkü kalbimin sessizliğinde Sen'i duymak isteyişim

Hep yokluğundanmış.

Yok sandığım varlığın

Kuşatmış tüm hücrelerimi

Gittikçe kocalan bir bedenin tam içinde

Anne diye ağlayan bir çocuğun mahzunluğu

Ve sevgilim Sen neredesin diye kavrulan bir kadın

Duruyormuş benliğimde.

Sense hep orada

Bende yanımda her seste her bakışta her acıda bile

Ondan bir parça bulduğum.

Bütün aşkım Sanaymış

Yangınım, bitmeyen gurbetlik hâlim

Issızlığım, özlemim, eksiksiz olanım

Benim hüznüm

Bir yer var biri var ve orada, O'nda her şey tam

Hem de hiçbir şey yapmama ispat etmeme gerek bile olmadan'ı

Biliyor ama anlatamıyor olmanın hüznüymüş

Yanıyorum ey hüznüm

Hasretinden

Evet zalimsin bazen

Sabret, bekle, zamanı var Çiçeğim diyen

Çiçeğin burda aşkınla ve özleminle tutuşmuş iken

Dur diyen...

Benimlesin evet

Ama bu Senden ayrı olmanın hüznünü dindirmiyor

Ve Senin sonsuz güzelliğine doyurmaya yetmiyor

Sen...

Öylesin öylesin ki...

Senle olmak Sende olmak Senin olmak

Hasretini azaltmak yerine gün be gün çoğaltıyor.

Benim hüznüm

Sen'den ayrı olmanın hüznüymüş

Ve hep buymuş meğer.

Buldum, hatırladım, aktım, kavuştum...

Yetmiyor.

Yetmiyor.

Yetmiyor.