Herkes bir yere yetişiyor gibi.
Ama nereye?
Sabah uyanır uyanmaz başlayan o iç ses…
“Kalk.”
“Bir şey yap.”
“Geri kalıyorsun.”
Sanki durursan bir şey eksilecek,
sanki yavaşlarsan hayat kaçacak.
Hız var.
Kıyas var.
Her an bir şey yapmalısın hissi var.
Ama bu hızın içinde insan
ne kendini duyabiliyor
ne kalbini
ne de Rabbini…
