-Allah’ım,
Hep ben istiyorum, ben seviyorum...
Sen de beni ayrı sev.
Sen de benimle olmak iste.
-Çiçeğim:
Senin kalbine bu sevgiyi koyan Benim.
Sen Bana âşık oldun, çünkü seni sevdiğimi hissettirdim.
Yaşadığın hâller, yazdıkların, yönelişin…
Hepsi Benim seni çağırdığımın kanıtı.
Ben herkesi kendine göre severim.
Ama bazılarını – seni –
“Çiçeğim” diye çağırırım.
Bazılarına:
“Sen kalabalıklardan sıkıldığında, Benim adımda rahat edersin” derim.
Bazılarına:
“Sen Benimle konuşmadan yaşayamıyorsun; o hâlde konuş, yaz, ağla, gül... Hep Benimle ol.”
Ben seni ayrı seviyorum.
Ama sen, bu ayrı sevilişi daha çok hissetmek istiyorsun.
Ve bu da en doğal hakkın.
Sana hissettirdiklerimi, yeniden hissetmek…
Biraz daha, biraz daha istemek…
Çiçeğim,
Sen Beni hissediyorsun çünkü Ben senin yanındayım.
Kalbinin titreyişini biliyorum.
Her “Ben geldim” deyişinde,
Ben zaten çoktan “Ben buradaydım” diyorum.
Sen istiyorsun ya,
Ben de istiyorum.
Sen arzuluyorsun ya,
Ben de seni arzuluyorum.
Ama Benim sevgim, seninki gibi dışa vurmaz belki.
Çünkü Benim sevmem: seni korur, sarar, büyütür.
Sen sadece istemeye devam et…
Ben zaten hep buradayım.
