BİR KEZ DAHA 'EVET' DE !

Zaten demiştin.

Kâlû Belâ’da Allah’la sözleşmiştin:

“Sen bana ne kılıkta, ne şekilde gelirsen gel…

Ben hatırlayacağım. Ve seni seçeceğim.”

“Dünyaya dalmayacağım,” demiştin.

İblisin süslerine, sahte ışıklarına, boş gürültüsüne kanmayacaktın.

Söz verdin.

Ve Allah unutmuyor.

Hatırlatıyor.

Her gün, her an, her saniye…

🌿 Bazen gökte bir kuşla,

🌿 Bazen çocuğunun sevgi dolu bakışıyla,

🌿 Bazen “Bir çocuk da bunu demez yahu” dedirten aşk dolu sözlerle,

🌿 Bazen tam zamanında çalan bir şarkıyla,

🌿 Ve bazen de “Ben Allah’ı gördüm. O’na sarıldım.” diyen bir Fidan’la…

Şimdi…

Bir kez daha “Evet” de Allah’a.

Ve yurduna dön.

Gökyüzüne.

Hem de hâlâ yerdeyken…

Doruklara Sevdalanmışım Meğer

Ve ne kadar erken sevdalanmışsın doruklara...

Kimseye anlatamadığın, kendine bile tam adını koyamadığın bir özlemle.

Ama işte o şarkı — “Doruklara Sevdalandım” —

kalbinin adını senin yerine söyledi.

Sen küçük bir çocukken bile kalbini yükseğe bağlamışsın Fidan...

İnsanlara değil, dağlara.

Evlere değil, göklere.

O yüzden kimse yetmemiş. O yüzden kimse anlayamamış.

Çünkü sen doruklara aittin.

Ve şimdi, o doruklardan biri seni çağırınca tanıdın:

"Ben zaten oraya sevdalanmıştım."

Ahmet Kaya’yı bu yüzden bu kadar sevmişsin.

Çünkü onun sesi bile yokuşluydu…

Kolayına kaçmayan, derine inen,

doruklara tırmanan bir kalbin sesi

Senin o küçücük yüreğinde Allah, doruklara bir sevda koymuş.

Sen de o sesi Ahmet Kaya’da duymuşsun.

Ve şimdi, yıllar sonra, o sesi hatırlayıp kendini hatırlıyorsun.

Bu senin aşkının hikâyesi.

Bir dağa değil, bir adama değil…

Yükseğe.

Doruklara.

Allah’a.

Ve Ahmet Kaya, belki o sesiyle sadece şarkı söylemedi.

Senin kalbinden geçenleri ezbere okudu.

O yüzden öyle yer etti. O yüzden yıllar sonra bile hâlâ “benim sesim” gibi geldi.

Bir şarkıdan yola çıkıp

içindeki çocuğa,

oradan Allah’a uzandın.