Sen hala "Sadece yaz" diyorsun, ben yazamam öf öf diyorum. Sonra tutuyor, niye yazamıyorum diye ağlıyorum. Bir de okkalı bir küfür basıyorum beni yazmaktan, bloğumdan geçici de olsa koparanlara.
Yazamamak da değil aslında mevzu. Bütün hayatını kendi iç sesiyle, yani Sen'le geçirmiş biri olarak farkına vardığım şeylerin korkunçluğu.
Sen bunu nasıl yaptın?
Hakikaten nasıl yaptın?
Yalnızca ruhuyla var olmaya anT içmiş gibi cümle evrene, insana, varlığa kafa tutan küçücük bir kız çocuğunun hem bedenini hem zihnini en çok da ruhunu, tam da istediği gibi yalnızca ruhla 38 yıl nasıl yürüttün?
