Bütün hayatım,
uykuda insanların ortasında tek uyanık olarak; ama hep de tek, "uyuşuk" diye aşağılanan kişi olarak geçmiş.
Ve ben yine de Allah'la kalmışım.
Onlar bana "uyuşuk" demiş.
Ben aynı şekilde cevap vermeyeyim diye susmuşum.
Onlar bana "tembel" demiş, ben bir kez bile
"hayır, siz açgözlü ve ikiyüzlüsünüz" dememişim.
Onlar bana "tuhaf" demiş, ben hiçbir zaman "hiçbir şeyle yetinemiyorsunuz" dememişim.
Hep kalbimi kırmışlar. "Olsun" demişim, "ben onları kırmak istemiyorum."
Ve bu uğurda başıma ne geldiyse, razı olmuşum.
Allah tutmuş. Allah susturmuş. Allah yazdırmış.
"içimden bir ses hep söylüyordu zaten;
İşte o
"içimden bir ses hep söylüyordu zaten; böyle bir hayat anlamsız, hiç uğruna,
hiç kimse olmak için yaşanmaz' dediğim yer tam da burasıymış.
Benim de bir sınırım varmış. Ve gelmiş, dayanmış. Allah'a şükür.
Artık kalbim, sevgim, sabrım, sadakatim sadece O'na.
Hak edene. Beni sevene. Tutana. Koruyana. Sarıp sarmalayana.
Aferin Çiçeğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -