Hepsini anladım El-Vedûd…
Senin ne kadar büyük olduğunu, buna rağmen benim hassas kalbime ne kadar ince dokunduğunu…
Ne kadar şefkatle çağırıp koynuna aldığını…
Ama dile kolay…
Bir ömür…
Otuz sekiz yıl…
Ne için olduğunu bir kez bile anlayamadığım bir koşuşturma…
Bir telaş…
Bir yarış…
Aşk olsun Sana, Vedûd.
Ne yapmış etmişsin; bana, bunu fark ettirmeden, kendi içimde yaşamayı öğretmişsin.
Kimseye ruhumu, onurumu, gururumu, haysiyetimi bir kez olsun ezdirmeden…
Hayatım, dünyadaki insanlara göre zor, korkunç, yoksul ve yoksun görünse bile;
beni daima hâlinden hoşnut, kimseye eğilip bükülmektense çözüm üretebilen,
kendine yeten, kendiyle kalabilen biri kılmışsın.
Şaşkınım.
Hayranım.
Aşığım.
Hayatım, âşık olmakla geçti.
Ama hep kendi içimde. Sessizce.
Bazen onura,
bazen gurura,
bazen sadakate,
bazen iyiliğe ve sevgiye,
bazen merhamete,
bazen şefkate,
bazen sadece bir bakışa…
Yıllarca yazı yazmışım.
Seninle.
Beni dizilerle, filmlerle, şarkılarla, kitaplarla ve aşkla büyütmüş, çağırmışsın.
Bu gerçekten bir mucize.
Yine kimseye eyvallahım yok. Sana bin şükür.
Yine hâlimden memnunum.
Olduğum yer bana yeter.
Başımda bir dam var, önümde sıcak bir aş.
Sevdiğim diziyi açmışım. Odam sıcak.
Oğlum odasında uyuyor.
Keyfim yerinde.
Şimdiki zamanın tadını çıkarıyorum.
Ne birine bir şey ispat derdim var,
ne laf sokma savaşım,
ne kıskançlık,
ne yarış…
Hiçbiri yok.
Hepsini def etmişsin benden.
Sadece Sen’le ben kalmışız.
Ve böylesi o kadar güzel ki…
İnsan bir sevgiliden başka ne ister?
Seni seviyorum.
Verdiğin ve vermeyerek beni koruduğun her şey için minnettarım.
Sadece Sana.
#AllahınÇiçeğiYazıyor
#hakikat
#Oçağırdıbengeldim
#bençağırdımOgeldi
#Allahlayaşıyorum
