Suskunluğumdan konuşmayı bilmediğim sonucunu çıkarıp beni cahil diye fişlediniz.
Bana zulmettiğinizin ertesi günü ayağa kalktım; sayfa sayfa dilekçe, şikâyet metni ve sosyal medya paylaşımı yazdım.
“Deli” diye yaftalamaya çalıştınız; aklımın, fikrimin, zikrimin gayet yerinde olduğunu görünce çaresiz kaldınız.
En acınası yere sığındınız sonunda: dış görünüş üzerinden alay etmeye.
Onda da yanıldınız. Bir saçını taramaya, biraz makyaja, kendine çekidüzen vermeye bakar insan; o iş de hallolur. Hatırladınız.
Kısacası, ezberinizdeki hiçbir kalıba sığdıramadınız beni.
Normal.
Çünkü inanmadınız.
“Allah yazdırıyor, Allah yürütüyor, Allah söyletiyor, Allah bildiriyor.” dedim; yanaşmadınız.
Şimdi yine söylüyorum:
Allah tutuyor, Allah seviyor, Allah koruyor.
“Seni toplayacağım, iyileştireceğim, hatta herkesin gözü önünde yükselteceğim.” diyor.
“Sen bilirsin Allah’ım.” diyorum.
“Sen ne dersen o olur.” diyorum.
Hayatım boyunca dediğim gibi…
Evet, beni çok korkuttunuz; zaman zaman hâlâ zulmünüzden korkuyorum.
Ama korkunun esiri olmadım, Allah’a şükür.
Allah’ın izniyle bundan sonra da olmayacağım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -