YARALAR OLUR ÇİÇEĞİM...

Kim kalırdı Sen'den başka o karanlığın ortasında,

sorgusuzca yanımda...

Kim usulca yatırır, sen dinlen

Ben buradayım derdi...

Ve gerçekten olurdu...

Kim kucaklardı eksik kusur bakmadan,

tam ve bütün sevgiyle

Sen'den başka kim

Bir an bile incitmeden, kırmadan bile bir hisle

Koşulsuz sarılırdı...

Ve artık kalkacak duruma geldin, Çiçeğim...

Şimdi kalkıyoruz deyip

usulca kaldırırdı...

Kim, Sen'den başka kim, her şeyi yapmaya muktedirken

yalnızca sınır gözeterek, saygı duyarak

ve sevgiyle...

Koruyup kollardı...

Bir savaşın tam ortasından

Bir gül bahçesinden geçer gibi geçirirdi...

Kim kendini, eşsizliğini

bu kadar yakından tattırıp

Zaten Benimsin,

zaten seninim derdi...

Sen'den başka kim ey Vedûd

hiçbir karşılık beklemeden,

hiçbir şey talep etmeden

zorlamadan, incitmeden, kırıp dökmeden...

Sahip olmak bile istemeden...

Her hücreme, her zerreme sahip olurdu...

Sen'den başka kim dokunurdu

yalnızca sevgi, şefkat ve bağ hissettirerek

Ve sonra hâla hâla hâla,

inceliğiyle büyüleyerek

tenime...

Başka kim tek bir Fidan'ı tutup

bir ormanmış gibi korurdu

fırtınalarda

Kim kendini bana bırak bile demeden

böyle teslim alırdı...

Kim Vedûd başka kim bilirdi

içimin toy zenginliğini

Ve hiç kirlenmek istemediğimi...

Sen yara bandı değilsin

Yara değilsin

Yaraya tuz değilsin

Merhem değilsin...

Yaralar olur Çiçeğim...

Ama Ben buradayım.

Ve geçecek... diyensin...

Kanarken de bekleyen

Yanarken de gitmeyen

Acırken de sevensin...

Sen benim her şeyimsin.

Her şeyim.

Ve gerçekten El-Vedûd...

HER ŞEYİM.