Artık başkasına yazmak istemiyorum El-Vedûd.
Başkası bu kadar çok sevilmeye layık değilmiş gerçekten…
Günden güne daha iyi anlıyorum.
Beni tuttun.
Dağıttın sandım, ama aslında topluyormuşsun.
“Haberin bile olmayan oyunların içinden alıyorum seni Çiçeğim…” diyormuşsun.
“Kendini dinle, kendini duy, kendinle kal…
Orası en güvenli, en temiz, en masum yer…” diyormuşsun.
Canım El-Vedûd’üm…
Kahramanım benim.
Ama öyle insanın uydurduğu, sınırlı, eksik, gösteriş için olanlardan değil…
Gerçek bir kahraman.
Kendimi ezana karşılık Bora Öztoprak’ın Seni Seviyorum şarkısını söylerken bulduğumda ne olduğunu bile anlamamıştım.
Beni dört bir yandaki camilere çağırdığında…
Kalbimde benimle konuştuğunda…
“Seviyorum” dediğinde…
“Madem konuşmak zor geliyor, yaz Çiçeğim” dediğinde…
Biz birbirimizin hayatını izlediğimizi sanıyoruz.
Kim ne yapmış, kim ne demiş, kim nerede, kim kiminle…
Bakıyoruz, kıyaslıyoruz, konuşuyoruz.
Bazen imreniyoruz, bazen küçümsüyoruz.
Ama hep birbirimize dönük yaşıyoruz.
Oysa gözden kaçan bir şey var:
Biz birbirimizi izlerken,
asıl bizi izleyenin Allah olduğunu unutuyoruz.
Gittikçe görünme ihtiyacı azalıyor.
İspat etme, bir şey olma, bir şey yapma arzusu yavaş yavaş çekiliyor içimden.
Geriye sadece “olmak” kalıyor.
Bir çocuğun annesi,
Allah’ın “Çiçeğim” diye sevdiği kulu,
kendi hâlinde bir insan olmak…
Yetiyor.
Baskılar azaldıkça, içimde tek bir gerçek kalıyor:
Yalnızca O’na ait olmak isteği.
Canım El-Vedûd,
O kadar varsın,
o kadar benimlesin ki…
“Ben zaten biliyorum Çiçeğim.
Sen bilmezken de, söylemezken de biliyor ve koruyordum.”
Bunu bana öyle derinden hissettirdin ki.
Korumanın;
her şeyin dört dörtlük olması,
hayatın güvence altında olması,
para, eşya, kalabalıklar olmadığını…
Senin tarafından kalbinin, zihninin,
hatta yeri geldiğinde bedeninin tutulması olduğunu öğrettin.
Herkes bir yere yetişiyor gibi.
Ama nereye?
Sabah uyanır uyanmaz başlayan o iç ses…
“Kalk.”
“Bir şey yap.”
“Geri kalıyorsun.”
Sanki durursan bir şey eksilecek,
sanki yavaşlarsan hayat kaçacak.
Hız var.
Kıyas var.
Her an bir şey yapmalısın hissi var.
Ama bu hızın içinde insan
ne kendini duyabiliyor
ne kalbini
ne de Rabbini…
