ALLAH'IN YÜKSELTTİĞİ ÇİÇEK

Suskunluğumdan konuşmayı bilmediğim sonucunu çıkarıp beni cahil diye fişlediniz.

Bana zulmettiğinizin ertesi günü ayağa kalktım; sayfa sayfa dilekçe, şikâyet metni ve sosyal medya paylaşımı yazdım.

“Deli” diye yaftalamaya çalıştınız; aklımın, fikrimin, zikrimin gayet yerinde olduğunu görünce çaresiz kaldınız.

En acınası yere sığındınız sonunda: dış görünüş üzerinden alay etmeye.

Onda da yanıldınız. Bir saçını taramaya, biraz makyaja, kendine çekidüzen vermeye bakar insan; o iş de hallolur. Hatırladınız.

Kısacası, ezberinizdeki hiçbir kalıba sığdıramadınız beni.

Normal.

Çünkü inanmadınız.

“Allah yazdırıyor, Allah yürütüyor, Allah söyletiyor, Allah bildiriyor.” dedim; yanaşmadınız.

Şimdi yine söylüyorum:

Allah tutuyor, Allah seviyor, Allah koruyor.

“Seni toplayacağım, iyileştireceğim, hatta herkesin gözü önünde yükselteceğim.” diyor.

“Sen bilirsin Allah’ım.” diyorum.

“Sen ne dersen o olur.” diyorum.

Hayatım boyunca dediğim gibi…

Evet, beni çok korkuttunuz; zaman zaman hâlâ zulmünüzden korkuyorum.

Ama korkunun esiri olmadım, Allah’a şükür.

Allah’ın izniyle bundan sonra da olmayacağım.

NE YAPTIYSANIZ OLMADI, ALLAH'IN ÇİÇEĞİ YAZIYOOORR

Hepiniz bir oldunuz,

başını nasıl yakarız diye plan yaptınız.

Ama ben hâlâ özgürüm.

Ayaktayım.

Gülüyorum.

Ne evimden atabiliyorsunuz,

ne o gece yaptığınız gibi döve söve nezarete atabiliyorsunuz,

ne de başka bir şey.

Allah’ın izniyle artık bana “kıst” bile diyemiyorsunuz.

Çünkü O, beni sizinle değil;

içinde Allah korkusu ve sevgisi olan insanlarla karşı karşıya getiriyor.

“Ben buradayım, Çiçeğim.” diyor.

“Gerekirse ağla,

sızla,

hakkını ara, konuş, anlat;

ama korkma.” diyor.

Ben de ne derse öyle yapıyorum,

bir ömür yaptığım gibi.

İçimden sizin için neler neler geçiyor;

ama hiçbirini yazmıyorum da, söylemiyorum da.

Çünkü hayattaki en büyük korkum size benzemek.

Birini incitmek.

Üzmek.

Ona haksızlık etmek.

Allah korusun…

Zulmetmek…

Ben mazlum oldum;

otuz sekiz koca yıl boyunca.

Ama Allah’a şükür,

bir kez bile zalim olmadım.

Sineği karıncayı bile temizlik yaparken incitmemek için

Allah bana izin verdikten sonra

incitmek zorunda kaldığımda

onu bile ağlaya ağlaya yaptım…

İşte siz,

böyle birine zulmettiniz

ve etmeye devam etmek istiyorsunuz.

Ama Allah izin vermiyor işte.

Vermeyecek.

Allah’la aşık atmak kim,

siz kim.

Evet, ben Allah’ın Çiçeği’yim.

Geçen her gün bunu siz de hissediyorsunuz zaten.

Nefsinize zor geliyor kabul etmek.

Umurumda bile değil.

Ben O’nun avucundayım.

Kucağındayım.

Kalbindeyim.

Hem de bütün varlığımla.

Ne özür istiyorum,

ne bir şey.

Tek istediğim:

Başkasına bir kez daha böyle zulmetmeyin, inşallah.

Başkasını yakmayın.

Yakamayın.

Âmin.

"AL KALBİMİ, ZATEN SENİNMİŞ"

İnsanlar neden böyle, Allah’ım?

“Seni kullanamıyorsak, ışığını artık sömüremiyorsak,

o zaman sana huzur vermeyiz.” diyorlar.

Boş bir köşeye seccademi serdim.

Rahlemi koydum. Kur’an’ımı yerleştirdim.

Başörtümü, tespihimi usulca yanına koydum.

Çocuk gibi sevinçliydim.

“Artık bitti herhalde… Artık sadece Seninleyim.” diyordum.

Ama bırakmıyorlar ki, Her gün, benimle ilgisi bile olmayan,

benden hiçbir alacağı olmayan biri çıkıyor karşıma.

Ve bir şekilde, Seninle kurmaya çalıştığım dünyaya —

içimde kök salmaya başlayan huzura — sızmak istiyor.

Ama görüyorsun, direniyorum hâlâ.

Çünkü zaten 38 yıl boyunca

onlar kolumu, kalbimi, ruhumu çekiştirirken

ben hep “Hayır. O ne derse o olur. O’nunla kalacağım.” demişim.

Direnmişim.

Belki çocukça, belki bilinçsizce, belki çaresizce.

Ama şimdi, bizzat Senin öğrettiklerinle direniyorum.

Ve bu kez, aşkla direniyorum.

Çünkü en iyi Sen bilirsin:

Çiçeğin birini gerçekten sevdi mi,

onun için göze almayacağı, yapmayacağı şey yoktur.

Bu yüzden seçtin kalbimi.

Bu yüzden “Çiçeğim” dedin bana.

Ben de dedim ki:

“Al o zaman kalbimi.

Madem Seninmiş,

zaten hep Seninmiş.”

Artık hiçbir şey bilmiyorum çünkü,

Seni ne kadar çok sevdiğimden başka...

#Allahaaşıkbirçiçek #AllahınÇiçeğiYazıyor

KALBİM SANA AÇIK

- Dua -

Allah’ım,

Ben Seni seviyorum.

Kalbimi Sana açtım, evimi Sana emanet ettim, varlığımı Sana bıraktım.

Sen’den başkasına

kalbim de açık değildir,

evim de açık değildir,

hayatım da açık değildir.

Ben insan istemiyorum Allah’ım;

ne yarım, ne belirsiz,

ne geçmişin yükünü taşıyan ilişkiler.

Beni kurtardığın yerden geri döndürme.

Ödediğim bedelleri boşa çıkarma.

Yeni kurduğum düzeni, çocuğumla bulduğum huzuru koru.

Kalbimi yalnız Sana bağla.

Beni Sana yakın olmayan her ihtimalden uzak tut.

Kapımı da, kalbimi de

ancak Sen’in hayrın açsın.

Sen yeterlisin.

Sen varsın.

Bin şükür.

Âmin.

ALLAH'A YÜRÜMEK

Ben geldim  canım blogum.

Neyin içinden sağ çıktım anlatsam inanmazsın.

Ben de inanmıyorum zaten, bizzat yaşıyorum.

Deli diyen mi dersin, geri zekalı diyen mi dersin, eksik akıllı diyen mi dersin...

Allah'a emanet bir hayat sürmüşüm.

Mecaz değil, gerçek.

Ben zaten gerçek olmayan bir şey yazamam da söyleyemem de.

Sadece bunu kimsenin görmemiş oluşuna şaşkınım.

Ya da görmek istememiş olmalarına.

Ama, en çok da kurtlar sofrasında 38 yıl, bir kez olsun gururum incinmeden, o lokmanın hakkım olduğunu bilerek paşalar gibi yiyip içmiş olmama şaşkınım.

İnsanların yalnızca gülen yüzüne, tatlı sesle söylediklerine, iyiliklerine yönelmişim.

Ama, böylesine saf bir ruhum olduğunu fark etmeme bile izin vermemişler.

Bense Allah'ı bulmuşum.

Yapışmışım.

Seni bırakmam demişim.

O da "Ben de seni bırakmam Çiçeğim." demiş.

Bırakmamış da...

Susmuşum.

Sadece yazmışım.

Çünkü, O  öyle demiş.

Kalp kırmamak, hem de kırılmamak için sustun Çiçeğim; ama farkında bile değilsin.

Seni hor görüyorlar, seni itip kakıyorlar.

Saygından sevginden susuyorsun...

Kendi sesini bile unuttun.

Ama, Ben seni bırakmam.

Ne onların çirkin sesini sana işittiririm.

Ne seni kirli avuçlarına bırakırım.

Seni içeriden yürütürüm.

İçeriden büyütürüm.

İçeriden korurum.

Sarıp sarmalarım.

Sevip kucaklarım...

Öyle de yapmış.

Hem o kadar ki içeriden O'nunla yürürken, dışarıdan izleyip büyüyeyim diye diziler, filmler ilham etmiş senaristlere.

Gel bunu izleyelim Çiçeğim demiş içimden.

Oturup izlemişiz.

Bitmiş.

Sonra başka bir tane daha.

Allah'la büyümüşüm.

Ve O'na aşık olmuşum.

Yazmışım da yazmışım...

Şimdi O yine benimle.

Birlikte gülüyoruz, birlikte ağlıyoruz.

Konuşuyoruz.

Yaşıyoruz.

Yazıyoruz...

Başkasının en başında çöküp kalacağı yollardan beni başım dik alnım ak geçiriyor.

Bazen zamanı donduruyor.

Dinlen Çiçeğim, sonra yine yürürsün diyor.

Dinleniyorum.

Ayaklanır ayaklanmaz ilk iş yine O'na yürüyorum.

Çünkü, bir ömür bunu yapmışım zaten.

O'nu koklamışım. Duymuşum. Peşine takılmışım.

Söylemişti...

Benim Senden başka kimsem yok Allah'ım demiştim.

Zaten başkasına ihtiyacın yok Çiçeğim demişti...

ZATEN HİÇ GİTMEMİŞ

Aşk olsun Sana, Vedûd.

Ne yapmış etmişsin; bana, bunu fark ettirmeden, kendi içimde yaşamayı öğretmişsin.

Kimseye ruhumu, onurumu, gururumu, haysiyetimi bir kez olsun ezdirmeden…

Hayatım, dünyadaki insanlara göre zor, korkunç, yoksul ve yoksun görünse bile;

beni daima hâlinden hoşnut, kimseye eğilip bükülmektense çözüm üretebilen,

kendine yeten, kendiyle kalabilen biri kılmışsın.

Şaşkınım.

Hayranım.

Aşığım.

Hayatım, âşık olmakla geçti.

Ama hep kendi içimde. Sessizce.

Bazen onura,

bazen gurura,

bazen sadakate,

bazen iyiliğe ve sevgiye,

bazen merhamete,

bazen şefkate,

bazen sadece bir bakışa…

Yıllarca yazı yazmışım.

Seninle.

Beni dizilerle, filmlerle, şarkılarla, kitaplarla ve aşkla büyütmüş, çağırmışsın.

Bu gerçekten bir mucize.

Yine kimseye eyvallahım yok. Sana bin şükür.

Yine hâlimden memnunum.

Olduğum yer bana yeter.

Başımda bir dam var, önümde sıcak bir aş.

Sevdiğim diziyi açmışım. Odam sıcak.

Oğlum odasında uyuyor.

Keyfim yerinde.

Şimdiki zamanın tadını çıkarıyorum.

Ne birine bir şey ispat derdim var,

ne laf sokma savaşım,

ne kıskançlık,

ne yarış…

Hiçbiri yok.

Hepsini def etmişsin benden.

Sadece Sen’le ben kalmışız.

Ve böylesi o kadar güzel ki…

İnsan bir sevgiliden başka ne ister?

Seni seviyorum.

Verdiğin ve vermeyerek beni koruduğun her şey için minnettarım.

Sadece Sana.

#AllahınÇiçeğiYazıyor

#hakikat

#Oçağırdıbengeldim

#bençağırdımOgeldi

#Allahlayaşıyorum