“Korkmuyor musun Çiçeğim?”
Korkmuyorum elbette Allah’ım.
Çünkü bana, korkacak şeyleri olanların bazen saklayacak şeyleri de olduğunu Sen öğrettin.
İnsanların yazıyı nasıl kendi lehine, kendi menfaatine kullandığını…
Sözü nasıl eğip büktüğünü de.
“Sende de hepsi vardı, var Çiçeğim.
Aklın vardı.
Sözün vardı.
Kalemin vardı.
Ama sen bir kere bile bunları başkasının hakkını yemek, birine zulmetmek, nefsini büyütmek için kullanmadın.
Ve Ben sana kıyamadım...
İşte kalem.
İşte kâğıt.
Ve işte, zaten bir ömür yaptığın gibi...
‘İncitmeyeyim. Dil yarası kötüdür.’ deyip sustuğun o sessizlik.
Yaz.
Sus.
Yürü.
Sana deli dediler.
‘Sus Çiçeğim,’ dedim.
Sustun.
‘Dur Çiçeğim,’ dedim.
Durdun.
Sana zulmettiler.
Onurunu, gururunu çiğnediler.
Hakkını yedikleri yetmedi;
seni de çocuğunu da birtakım kayıtların, değerlendirmelerin içine sıkıştırmaya kalktılar.
Peki Ben seni, yıkık, bitkin, sönmüş hâlde kaldığın o yataktan şefkatimle kaldırırken ne demiştim sana?
Şarkılarla...
Karanlıktan gelecekler.
Önünde dikilecekler.
Hep bir planları, hep bir hesapları olacak.
Seni yakalayacaklarını sanacaksın.
Ama sen yine yürüyeceksin.
Ben buradayım.
Ki senin derdin hiçbir zaman kazanmak olmadı Çiçeğim.
Sen yalnızca:
‘Adalet.’
dedin.
Ve onu da önce Benden istedin.
Ben de sana o güzel ruhunun adaletini veriyorum.
Vereceğim.
Bırak onlar konuşsun Çiçeğim.
Sen herkese kendini anlatmaya çalışma.
Benden başkasına yetişmek zorunda değilsin.
Sus.
Yaz.
Kayda geçir.
Ve yürü.
Çünkü senin kalemin bağırmak için değil.
Hakikati yerinde bırakmak için.
Sen yine konuşma gereksiz yere.
Sadece Yaz Çiçeğim.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -