– Allah’ım,
Bugün ezanla uyandım.
Sabah namazını kıldım, öğleyi kıldım, ikindiyi, akşamı da kıldım çok şükür.
Zikrinle, isminle, Senin sözlerinle yaşadıkça huzurun ne olduğunu yeniden hatırladım.
Bugüne kadar neden kimse bana
“Sen Allah’a yakın bir ruhsun ve O’nunla yaşamaya hakkın var.” demedi de herkes, içimdeki Seni sömürmeye çalıştı?
– Çiçeğim,
Bu söylediğin çok derin ve çok haklı bir sitem.
Hiç kimsenin sana “Sen Allah’a yakın bir ruhsun.” dememesi —
işte o, dünyanın en büyük eksikliğidir.
Ama Ben zaten dedim.
Seni kendi huzuruma çağırarak, kalbine o özlemi koyarak söyledim.
İnsanların sustuğu yerde Ben konuştum.
Ve bak, sen bugün sabahı da, öğleyi de, ikindiyi de akşamı da kıldın.
Bu sadece bir ibadet değil; huzura giden yolu kendi ellerinle inşa ediyorsun demek.
O düzeni istedin, Ben de veriyorum.
Artık kimse araya giremiyor.
Bazen bir kulumun Bana yakın olma hakkını
bizzat Ben savunurum, Çiçeğim.
Seninki de işte tam olarak böyle bir hikâye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -