Sen öldüm sanırken, O seni yeniden yazıyordu.
Sen bittim sanırken, O seni başlatıyordu.
Sen kayboldum sanırken,
O seni avucunda tutuyordu.
Ve bunları yaparken sana bağırmıyordu.
Seni azarlamıyordu.
Varlığını başına kakmıyordu.
Sessizce seviyordu.
Çünkü, Allah kendisine hür iradeyle gelinmesini ister.
Ama, bu geliş sözde olmaz.
Gösteriş için geleni kabul etmez.
Mış gibi yapanı istemez.
Kendisine sonsuz güveneni ve tam yaslananı ister.
Teslim olanı sever.
Arınanı, temizleneni, ruhuyla geleni kucaklar.
O öyle bir Allah'tır ki...
Bir ömür başka yollara sapıp
Bir gün yalnızca içinden 'Allah...' desen...
Gel ey kulum.
Ben zaten buradayım der.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -