Kalbimi kırdılar, gözyaşı döktürdüler
Ne zaman biraz gülsem, burnumdan getirdiler.
Ne yazabildim ne O’nu zikredebildim
Omuzlarım çökmüş, gözlerim ıslaktı
Kimsesiz girdim yatağa.
“Benim kimim kimsem Sensin Allah’ım,” dedim.
“Annem ol, babam ol, arkadaşım ol
Zaten sevgilimsin
Her şeyim Sen ol…”
Ve duydum:
“Uyu çiçeğim. Kollarını da ört. Gerisi bende.”
Sonra titreşim olduk
Süzülen ışıklar gibi, dönen noktalar gibi
O tam merkezde: Büyük Bütün
Biz, çocukları gibi etrafında dansla secdede
Hasreti coşan gitti, yapıştı O’na
Ve tamam oldu.
Bense dans ettim.
Çünkü ben O’nda yok olmak değil
O’nunla var olmak istedim.
Ve O da bana dedi ki:
“Sen duyuldun.
Ve sen sevildin.
Hem de… ne sevilmek.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -